Hocam merhabalar. Ben 7 aylık evliyim. 22 yaşındayım. Üniversite mezunuyum kpss hazırlanıyorum. Bursadan Bayburta gelin olarak geldim. Kaçarak evlendim. Asıl sorunum şu. 7 aydır eşimle cinsel ilişkiye giremedik.sebebi benim kasıntı ve korkularım. Psikologa gittim bunun vajinismus olduğunu ve bilirkişiden terapi görmem gerektiğini söyledi. Bu da şuan mümkün değil. Eşim anlayışlı biri ama artık anlayışının son demleri. Aramızda boş sebeplerden tartışma çıkıyor son dönemlerde. Ve ben eminim ki bunun sebebi bu cinsel yoksunluk. 2 yıl önce depresyon tedavisi gördüm. Cinselliğe karşı ilgim yok. Nedenini bilmiyorum kullandığım depresyon ilaçlarına bağlıyorum. Eşimle el yordamıyla boşalıyoruz. Ama eşim artık kendini yetersiz gördüğünü vurguluyor. Anlayışı bitti farkındayım. Sürekli deniyoruz ama ben çok fazla kasılıyorum. Yapı olarak da fazla hassas biriyim. Ne yapacağımı bilmiyorum. Bir başkasıyla paylaşabileceğim bir problem de değil. Olmuyor 7 aydır cinsel bir ilişkimiz yok ve ikimiz de birbirimizi çok seviyoruz. Onu kaybetmek istemiyorum. Ne yapmalıyım ne şekilde ilerlemeliyim. Lütfen bana yardımcı olun. İyi çalışmalar.
Uzmanın Cevabı: İyi günler öncelikle, bahsettiğiniz kadarıyla evet bir vajinismus olarak gözüküyor. Bunun yanında cinselliğe karşı olan ilgisizliğiniz açısından antidepresan türevi ilaçlar ve cinsellikte yaşamış olduğunuz kasıntı ve ağrı problemlerine karşı kaygılar yer alabilir. Yani tabii ki bunun için, kasılmaya ve ağrıya karşı vajinismus gibi bir vakada yapılması gereken ev ödevleri vardır. Öncelikle eşinizin de bu duruma karşı anlayışlı olması önemlidir. Birlikte çözebileceğiniz bir problemdir esasında. Hem birlikte olan ödevler, hemde sizler için çeşitli parmak egzersizleri mevcuttur bu vakalarda. Tabii ki imkanlarınız dahilinde değilse bile, online terapi almanızı önerebilirim sizlere. Daha fazla sorularınız varsa yanıtlayabilirim.
Merhaba.nasıl anlatsam bilemiyorum ama kendimden nefret ediyorum.her gece nasıl ölebilirim diye düşünüp hayal kuruyorum. çevremdeki insanlarla iletişim kurmak ya da konuşmak istemiyorum dışarısı ve insanlar bunaltıyo kapalı alanlarda daralıyorum duramıyorum. insanlara istemeden de olsa kötü davranıyorum sonrasında da vicdan azabı çekiyorum ama bunu yapmaktan kendimi alıkoyamıyorum.bir insanın beni sevebileceğine asla inanmıyorum ve bunu söyleyen insanları da yalancı olarak görüyorum. birinin beni sevmesi için bir sebep göremiyorum ki ben de kendimi sevmiyorum zaten. aynaya bakıp ağlıyorum devamlı. bir an mutluyken 10 dakika sonrası kendimi ağlarken buluyorum kendimi boşlukta gibi hissediyorum yaşamak ve mutlu olmak için hiçbir sebep yokmuş gibi hissediyorum. ne yemek yemek istiyorum ne de yatağımdan kalkıp insanlarla iletişim kurmak. hiçbirini yapmak istemiyorum. dershanedeki rehberlik hocamız beck depresyon testi yaptığında sonucumun 53 çıktığını acilen bir uzmana gözükmem gerektiğini söyledi ama bilemiyorum sadece ölmek istiyorum
Uzmanın Cevabı: Söylediğiniz belirtiler hayatınızdaki işleyişi yoğun şekilde bozmaya başladığını, kendinize yönelik olumsuz düşüncelerin fazlası ile yoğunlaştığını ve ölüm düşüncelerinin varlığından söz ediyorsunuz. Bu ciddiye alınması gereken bir durum halini almış. Öncelikle daha önce intihar girişiminiz varsa, düşünceler çok yoğunlaştıysa ilk başta acil bir yardım için hastanelerin acil servislerini zaman kaybetmeden arayabilirsiniz. Uzun vade de ilaç desteği ile beraber psikoterapinin yararını uzun süreli ve aralıksız devamda görürsünüz. Fakat burda sizin kararlılığınız ve devam etmeniz çok önemli( hem ilac hem de terapi desteğine). Detaylı bir öngörüşme icin benden uygun saat dilimi icin randevu alabilirsiniz. Sevgilerle..
Merhaba. Ben 18 yaşında üniversite öğrencisiyim hazırlık okuyorum. Umarım okulum bittiğinde sizler gibi Psikolog olacağım :). Benim yaklaşık üç senedir devamlı bir şekilde kafamdan çıkmayan takıntılarım, sorunlarım oluyor. Aşırı düşünüyorum. Hiçbir zaman kafam boş kalmıyor. Aşırı düşündüğüm için çok fazla ağladığım kendimden baktığım zamanlar olmuştur. Yaklaşık bir sene dine çok fazla takmıştım hem de sınav senemde. Sabahtan akşama kadar sadece oturup düşündüğüm zamanlarım olurdu. Kendimi hep çok yalnız hissederdim. Her gün ağlar dışarı çıkmak istemezdim. 11 yaşımdayken dedem bizi terk edip başka bir hayat yaşamayı tercih etti. Onun eksikliğini çok yaşadığımı düşünürüm. O yaşımdayken hem annemi hem anneannemi taşımıştım. Kendi duygularımı yaşamaya kendime fırsat vermemiştim. Liseye başladığımdan beri hep bir şeylere taktım. Arkadaşlıklara, aşk ilişkilerine, herhangi birine. Kafam hiçbir zaman düşünmeden takmadan durmuyor. Dini konulardan yaklaşık 5 aydır uzaklaştım. Ancak şimdi de sevgilime takıyorum. O bana her yazmadığı beni her aramadığı zaman soruna düşüyorum. Her tartışmamızda kendimi sürekli suçluyorum. Kendime sevgimi veremiyorum. Sürekli ben şöyleyim ben böyleyim diyorum. Ona da hiç rahat vermiyorum. Tek seferde oturup yalnız kaldığım her zaman beynimden onlarca şey geçiyor. Hatta yalnız kalmama bile gerek kalmıyor bazen. Aynı anda eskiden mezarlıktaki bir anım geliyor ardından dedem geliyor ardından çok alakasız babamın işi geliyor hiç dert olmayan şeyler bile aklımdan çıkmıyor. Aşırı düşüncelerimi durduramıyorum. Sürekli bunalım ve mutsuz bir ruh halindeyim sürekli ağlıyorum ve bu üç senedir böyle sürüp gidiyor. Erkek arkadaşım 7 aydır hayatımda. O geldiğinde bunlar oldukça azalmıştı ancak son aylarda ona da çok sarmamla beraber bunlar yeniden geldi. Hiçbir şekilde kendime rahatlık fırsatı vermiyorum. Kafamı hiçbir zaman boşaltamıyorum. Hobi de edindim hiçbir şey bunu geçirmiyor. Tüm gün sadece oturup düşündüğüm zamanlar çok oluyor. Kendimde boğuluyorum. Yetmiyor partnerimi de boğmaya başlıyorum. Ne yapmam gerekiyor hiç bilmiyorum. Gerçekten kendimde boğuluyorum. Sizleri de bu kadar çok cümleyle yordum kusura bakmayın. Şimdiden çok teşekkür ederim.
Uzmanın Cevabı: Öncelikle merhaba daha öncesinde ilac desteği ve psikoterapi aldınız mı? Takıntıların içeriği, süresi, işlevselliğe ve yaşamınıza etki düzeyi, çevresel stresörler ile başa çıkma tarzınız, geçmişte içinizde ifade edilmeden çözümlenemeden kalmış ve beyinde işlemlenmemis bütünleşememiş travmatik anılar ve beyininin biyolojik mekanizmasındaki düzensiz işleyiş ve nörotransmiterlerin niceliksel dengesizliği ve bir araya geldiğinde bu semptomların oluşması tetiklenebiliyor. Ailesel geçişin de yüksek oranda etkili olabildiği genlerde bulunan ifadenin çevresel stresler ile kolayca semptoma dönebildiği söylenebilir. Bu noktada semptomların yoğunluğuna bağlı ilac desteği eşliğinde streslerle başa çıkma ve şemalar ile çalışılarak gidilebilecek bir psikoterapi desteği( EMDR da etkili olabilir) ile beraber gidilmesinin daha yararlı olabileceğini düşünmekteyim. Sevgilerle..
Kimim ben? En sevdiğim renk, film, şarkı ne? Neyi sevmem? İçimdeki seslerin dışında neden böyle sessiz biriyim. Birilerin fikirleri arkasında kalmış, kendini bulamamış biriyim. Neden fark etmezim ben? Beden bir fikrim yok kendim hakkında? İnsan kendini hiç mi tanımaz? Tanımaya nereden başlar? Ve her şey için biraz da geç değil mi?
Uzmanın Cevabı: Merhaba, öncelikle hiçbir şey için geç olmadığı söylemek istiyorum. Sizi daha ayrıntılı dinlemek isterim. Birlikte sormuş olduğunuz sorular üzerinde konuşarak ilerleme sağlayacamızı düşünüyorum. Dilerseniz randevunuzu oluşturabilirsiniz. Görüşmek dileğiyle…
Başarılı olduğum bir öğrencilik hayatım var ve derslerime karşı oldukça hevesliyim. Ancak gelecek kaygım başladığı an gerekli özveriyi gösteremiyorum ve var olan başarımdan da uzaklaşmaya başlıyorum. Dönem dönem hissettiğim bu gelecek kaygısını nasıl yönetebilirim? Var olan başarımı etkilemesinin önüne nasıl geçebilirim?
Uzmanın Cevabı: Kariyer basamaklarının atıldığı okul dönemlerinin bazı zamanlarında kendimizi sürece kaptırır ve önümüzü görmekte zorlanabiliriz. Nitekim anlattığınız durumda da bazı zamanlarda gelecek kaygınızın başarınızın önüne geçebildiğinden bahsetmişsiniz. Kaygı hayatımızın bir parçasıdır ve dengelendiği müddetçe de olumlu etkileri bulunmaktadır. Gelecek kaygınızın arttığı zamanlarda öncelikle bunun normal bir süreç olduğunun farkında olmanız sizin için yararlı olabilir. Bu farkındalığı artırmak ve kaygı seviyenizi kontrol altına alabilmek için bir uzmandan yardım almanızı tavsiye ederim .
Dilerseniz takvimimden bir randevu ayarlayabilirsiniz. Bu şekilde sizinle birlikte iyileştirici bir sürece başlama imkanımız olabilir.
Sağlıklı,iyi günler dilerim.
Hocam, merhaba ben 27 yaşındayım ibadet eden biriyim, iki yıl önce bu tur davranışlari yapiyorum kadın iç çamaşırı giyip ayna karşısında mastürbasyon yapıyordum, sonra kendimi kadın gibi hissedip anal yola mastürbasyon yapmaya başladım, sonra Twitter'da fln gaylar konuşup oyle tatmin olup mastürbasyon yapıyorum herhangi bir erkekle ilişki yasamamisim erkeklerdan hoşlanmıyorum, bunu ara sıra tekrarlıyorum bunun günah olduğunu biliyorum ama bazen istek arzum çok geliyor yapıyorum ,mastürbasyon tek yapiyorum ama bu istek arzu geçmiyor.Bunu bir hastalık olduğunu Yeni öğrendim cinsel sapkinlik olduğunu yeni öğrendim.ileride evlenmeyi düşünüyorum bundan nasıl kurtulurum Lütfün yardımcın olun, mesajima cvp verin. Köyde yaşıyorum,şuan herhangi bir psikologa gidemem
Uzmanın Cevabı: Mastürbasyon yoluyla cinsel isteğinizi bastırmanız tabii ki doğal bir yoldur. Bunun haricinde homoseksüel yönelime sahip olmanız aslında bir bozukluktan ziyade hormonal bir yatkınlık olabilir. Tabii ki inancınız doğrultusunda bu düşünceler sizi rahatsız ediyorsa mastürbasyon yoluyla tıbbi olarak cinsel hazı kontrol altında tutabilirsiniz ancak evlilik yönünde bir düşünceye sahipseniz tabii ki bu tarafta sizler için cinsel ilişki anlamında problemler yaşanabilir. Tabii ki cinsel arzunuz iki cinse de yönelik olabilir, burada yapabileceğiniz en doğru şey eğer imkanlarınız dahilinde bir uzmana gidemiyorsanız, online terapi almaktır. Gayet elverişli olabilir.
Merhaba, Yaklaşık 2 yıldır dini takıntılar ve majör depresyonla mücadele ediyorum. Devamlı olarak kafamı yeni bir şeye takıyorum, taktığım konuyu devamlı olarak internetten dini sitelere soruyorum, cevap alınca rahatlıyorum ve ardından yine kafama sorular takılıyor. Şimdi ise kafama bir şüphe takıldı ve ben bundan asla kurtulamıyorum. 16-17 yaşlarımda evimin salonunda internetten müstehcen fotoğraflara bakmıştım. Daha sonrasında ise pişman olup tövbe etmiştim, bir daha yapmadım. Fakat bu olay 6-7 yıl sonra, yani şimdi aklıma geldi. Acaba annem beni gördü mü? Görseydi muhakkak bir şey derdi, demediğine göre görmedi. Üstelik şu anda da öyle bir şey hatırlamıyor. Ama yine de kendimi ikna edemiyorum, gördü mü acaba diye aklımı kaçırmak üzereyim. Bir de yine bir şüphem daha var. Acaba küçük kardeşim beni gördü mü? O hep odasında bilgisayar oynar, üstelik yine onun gördüğüne dair bir bilgim veya kanıtım yok ama ya o sırada odasından çıkıp salona geldiyse, beni gördüyse, bir şey demediyse? Kardeşim o zaman ilkokul 3E-'e veya 4'e gidiyordu. Bir de acaba yalnızca fotoğraflara mı bakıyordum, yoksa film de mi izliyordum diye şüpheleniyorum, çünkü hatırlayamıyorum. Annem film görseydi muhakkak bir şey derdi. Ama ya kardeşim gördüyse ve bir şey demediyse? Bir de babama benziyor muyum acaba diye düşünüyorum, çünkü ben onu internette cinsel içerikli görüntülere bakarken görmüştüm. Ya annem ve/veya kardeşim de beni gördülerse ama o an bir şey demedilerse? Bunların hepsi vesvese mi? Ben vesvese mi değil mi ayırt edemiyorum, ne olur bana yardımcı olun. Ayrıca Kardeşim beni gördüyse ve ben fark etmediysem, kendi odamda değil salonda olduğum için kardeşime çok büyük bir kötülük mü etmiş olurum? Yani sanki onu taciz etmişim gibi mi olur? Kapının ön çaprazındaki koltukta oturuyordum, kardeşim koridordan salona ve bana doğru baksa görürdü, ama onun gördüğünü ben fark ederdim diye düşünüyorum. Ama ya fark etmediysem?
Uzmanın Cevabı: Merhabalar, bahsettiğiniz sorular bir şekilde yanıtlandığında size her ne kadar rahatlık getireceği yönünde bir algı oluştursa da birbirini tetikleyen bir zincir oluşturduduğu görülüyor. Bu tip durumlarda düşüncelere aşırı önem yüklenir ve bu düşüncelerin olumsuz sonucun gerçekleşme olasılığı arttırdığına inanılır. Bu soruların yarattığı sıkıntıyla yüzleşmek önemli bir noktayı arz ediyor. Bir psikiyatrist ile görüşmeden sonra terapi sürecine başlamak sizin için oldukça faydalı olacaktır.
Merhaba, yaşım 17. Bildim bileli içimde bir huzursuzluk zevk alamama var başlarda bunu ergenliktendir diyip geçiyordum. Böyle yazmak fazla samimi gelmedi bundan sonrasını içimden geldi gibi yazicam yazım hatası yaparsam lütfen kusura bakmayın. Her akşam kafami yatağa koyduğunda bugün ne yaptım diye soruyorum ve cevap hep boş yaptığım hiç bir şeyin bana yararı olmadini kendimi geliştirmedigimi düşünmeye başladım
-Ailemde o kadar sıkan kişiler değil onlar bana iyi yerlere gelebilmek için ellerinden geleni yapiyolar- kendimi gelistirememe aileme yük olma benden gurur duymaları düşündükçe deliricek gibi oluyorum belki fazla kafaya takıyorum düşünüyorum bilmiyorum insanlara karşı güler yüzle karşılıyorum konuşuyorum ama kendimle başbaşa kalınca olmuyor mutlu hissetmiyorum. Aglayamiyorumda -aglayamamamin sebebinin ilkokuldayken kavga ettiğimde ve ya bir yerimi yaraladimgimda baya ağlardım babam ve annemde erkek adam ağlamaz biraz erkek gibi ol bizim oğlumuz var yav diyerek gurur duyalım derdi. Bende benden gurur duysunlar diye yeteneğimi ozamanlardan keşfetmeye çalışmıştım ilkokul hocam olmasa matematikte bu kadar iyi olamazdım onun sayesinde 4. Sınıfta ilk kez bir yarismaya matematik olimpiyatları gibi bir adı vardı 7. olmuştum ama mutluydum bir şey başarmıştım. Tabi artık onunda basaramiyorum herseyim gerilemeye başladı artık bri kitap kapağı actimda 5.sayfada batıp kapatıyorum hiç zevk vermiyorum. Boş boş tavana bakıp eski günleri anar ölümü düşünürüm ölsem kim umursarki bunu sordumda kendime ailem anneannem aklıma geliyor vazgeçiyorum. İntiharı denedim mi? Evet denedim ama başaramadım korktum ama ölmekten değil acı çekmekten aileme acı cektirtmekten bıçağı elime batirmistim acıyı hissediyor muydum? Bilmiyorum o an ne düşünüyordum. Hasteneye kaldırıldim olay kapandı gitti. Ailemde fazla bu konu anmaz. Bilirler zaten sakar oldumu intihar etmeye teşebbüs etcegimi bile düşünmediler ozaman çıkıp bu yazdıklarımı onara göstermek isterdim ama yapamıyorum sanırım daha fazla yazmasam iyi olur bunu belki okumicaksiniz ama en azindan içimi dökmek bir parçada olsa iyi geldi tesekkurler
Uzmanın Cevabı: Bana tüm yazılanları dikkatli şekilde okurum Ölüdeniz09. Öncelikli olarak uzun süreden beri süreğen şekilde depresif durumun devam ve tekrar etmesi, kişilik özelliği haline dönüşmesi ve ölüm intihar düşüncelerinizin olması gerçekten profesyonel bir desteğe uzun süreli, ilaç destekli olan bir terapiye ihtiyacınız olduğu anlamına geliyor. İsterseniz sorunu daha detaylı şekilde ele alıp değerlendirebilir ve sizinle beraber (ailenizin de bilgisi doğrultusunda)yol alabiliriz. Benden belirttiğim müsait saatler içerisinde randevu alabilirsiniz. Eğer kendinizi iyi hissetmemenin dışında intihar düşünceleri yoğunlaşırsa beklemeden hastanelerin acil kısımlarını arayabilirsiniz. Fakat uzun vadede terapi ve ilaç desteğinin yararlı olabileceğini söyleyebilirim. Sevgilerle.
Merhaba, yaşım 17. Bildim bileli içimde bir huzursuzluk zevk alamama var başlarda bunu ergenliktendir diyip geçiyordum. Böyle yazmak fazla samimi gelmedi bundan sonrasını içimden geldi gibi yazicam yazım hatası yaparsam lütfen kusura bakmayın. Her akşam kafami yatağa koyduğunda bugün ne yaptım diye soruyorum ve cevap hep boş yaptığım hiç bir şeyin bana yararı olmadini kendimi geliştirmedigimi düşünmeye başladım
-Ailemde o kadar sıkan kişiler değil onlar bana iyi yerlere gelebilmek için ellerinden geleni yapiyolar- kendimi gelistirememe aileme yük olma benden gurur duymaları düşündükçe deliricek gibi oluyorum belki fazla kafaya takıyorum düşünüyorum bilmiyorum insanlara karşı güler yüzle karşılıyorum konuşuyorum ama kendimle başbaşa kalınca olmuyor mutlu hissetmiyorum. Aglayamiyorumda -aglayamamamin sebebinin ilkokuldayken kavga ettiğimde ve ya bir yerimi yaraladimgimda baya ağlardım babam ve annemde erkek adam ağlamaz biraz erkek gibi ol bizim oğlumuz var yav diyerek gurur duyalım derdi. Bende benden gurur duysunlar diye yeteneğimi ozamanlardan keşfetmeye çalışmıştım ilkokul hocam olmasa matematikte bu kadar iyi olamazdım onun sayesinde 4. Sınıfta ilk kez bir yarismaya matematik olimpiyatları gibi bir adı vardı 7. olmuştum ama mutluydum bir şey başarmıştım. Tabi artık onunda basaramiyorum herseyim gerilemeye başladı artık bri kitap kapağı actimda 5.sayfada batıp kapatıyorum hiç zevk vermiyorum. Boş boş tavana bakıp eski günleri anar ölümü düşünürüm ölsem kim umursarki bunu sordumda kendime ailem anneannem aklıma geliyor vazgeçiyorum. İntiharı denedim mi? Evet denedim ama başaramadım korktum ama ölmekten değil acı çekmekten aileme acı cektirtmekten bıçağı elime batirmistim acıyı hissediyor muydum? Bilmiyorum o an ne düşünüyordum. Hasteneye kaldırıldim olay kapandı gitti. Ailemde fazla bu konu anmaz. Bilirler zaten sakar oldumu intihar etmeye teşebbüs etcegimi bile düşünmediler ozaman çıkıp bu yazdıklarımı onara göstermek isterdim ama yapamıyorum sanırım daha fazla yazmasam iyi olur bunu belki okumicaksiniz ama en azindan içimi dökmek bir parçada olsa iyi geldi tesekkurler
Uzmanın Cevabı: Merhabalar, her şey mükemmel olmak zorunda değil. Hiçbir şey mükemmel olamaz zaten insan söz konusuysa. Öncelikle bu hayatta ne istiyorsunuz bunu düşünün. O istediğiniz şey için neler yapabilirsiniz? Bugün ne yaptım sorusuna nasıl bir cevap vermek istiyorsunuz mesela? Buradan başlayabilirsiniz. Hayatta zor dönemler geçirebiliriz zor yaşantılar yaşayabiliriz ama pes edersek her şey bitmiş olur. Aksine pes etmeden yolumuza milimetre de olsa devam etmeliyiz. Tüm başaranlar bu şekilde başarıyor. Motivasyon konuşmaları dinleyebilirsiniz, iyi gelecektir. Profilimden randevu da oluşturabilirsiniz bu süreçte size yardımcı olmayı çok isterim. Sevgiler.
İyi günler Sürekli içine kapanık ve yanliz olduğumu düşünüyorum bu hislerimden kurtulamıyorum yanlizlik kendini bir yere ait hissetmeme içimde biriktirmiş olduğum sıkıntıları atacak kimseyi bulamama Peki sizce ne yapmam gerekiyor bu halimden nasıl kurtulabilirim teşekkürler
Uzmanın Cevabı: Merhabalar, aidiyet duygusu insanı hayatta tutan, insana amaç veren çok kıymetli bir duygudur. Ait hissetmeme ve yalnızlık hissi sizi derin bir depresyona itebilir. Bu bir çözüm değildir. Bu hislerinizin ne zamandan beri var olduğu, sebepleri, kaynağı araştırılmalıdır. Temel çatışmanızı bulmadığımız sürece bu duygular tekrar eder. İlk adım elbette bir psikolojik destek almaktır. Kendinize, geçmişinize yakından bakmak, farkındalık düzeyinizi arttırmak, güçlü özelliklerinizi keşfetmek, sorunlarınızla baş etme yeteneklerinizi bulmamız gerekiyor. İyi bir terapi sürecinden geçerek çok güzel sonuçlar elde edeceğinize inanıyorum. Dilerseniz randevu takvimimden size uygun olan bir saatte randevu oluşturabilirsiniz. Sevgiler…
Bu sayfadaki sorular, danışanların Psikolog Merkezi'ndeki uzmanlara sorduğu ve yayımlanmasına hem danışanın hem uzmanın izin verdiği sorulardır. Siz de randevu almadan, ücret ödemeden bir uzmana yazabilirsiniz; ücretsiz psikolog desteği almanın en kolay ilk adımı çoğu kişi için budur.
Ücretsiz soru sormak nasıl işler?
Online psikolog arayışında ilk adım uzmanı seçmektir. Sorunuz bir havuza düşmez; profilleri okuyup yaklaşımını uygun bulduğunuz uzmana doğrudan yazarsınız. Uzman cevapladığında bildirim alırsınız ve aynı başlık altında en fazla 5 mesaj boyunca karşılıklı yazışabilirsiniz.
Sorunuz yayımlanır mı?
Sorunuzu yalnızca yazdığınız uzmana özel tutabilir ya da aynı durumu yaşayanlara faydası olsun diye yayımlanmasına izin verebilirsiniz. İzniniz tek başına yeterli değildir: yayımlanması için uzmanın da onay vermesi gerekir. İkisi birden olmadıkça soru ve cevap bu listede görünmez.
Uzman seçiminden cevabın gelmesine kadar akışın tamamını adım adım görmek isterseniz Nasıl Soru Sorabilirim? sayfasını ziyaret edebilirsiniz.
