Merhabalar, kendimle ilgili çözümleyemediğim birçok problemim var. İlk olarak ciddi öfke sorunlarım var. Aslında gayet sakin ve anlayışlı yapıdayımdır ama bu hayatımdaki belirli üç kişide aynı kalmıyor. Onlara karşı kendimi kaybediyor ve ne yaptığımı dahi hatırlamıyorum. Bazen kendime bazense çevremdeki eşyalara zarar veriyorum. Sinir krizleri geçiriyorum ve bunlar en az yarım saat aralıksız devam ediyor nefes alamıyor gibi oluyorum, gözlerimden yaşlar akıyor ama ses tellerim kopmuş gibi sesim çıkmıyor, saçlarımı çekiştiriyor bazense kendimi ve çevremdeki eşyaları yumrukluyorum. Ki bu artık her hafta yaşadığım bir olay haline geldi. Başka bir sorunum ise elimde olmadan insanlara yalan söylüyorum ki asıl sorun şurada başlıyorlar ki ben bile yalan söylediğimi anlayamıyorum. Şu an gerçek benim yanımda tamamen farklı görünüş ve farklı isimdeki birini daha yaşatıyorum içimde. Yaklaşık 1,5 yıldır yalan dünyasındayım. Ve bu beni gerçeklikten koparıyor. Bunun bilincindeyim ve kendimi bundan kurtarmaya çalışsamda olmuyor. Yapayalnız kaldım. Çevremdeki herkesi bıraktım böylece yalan söyleyecek biri olmayacaktı. İnsanlar gitti ama yalan dünyam kaldı. Ben hâla aynı anda iki kişi gibi davranıyorum. Engel olamıyorum. Çoğu zaman farketmiyorum bile kendimi bir anda bambaşka birinin rolüne girmiş halde buluyorum. Ve hemen kendime Tokat atıp gerçekliğe geri döndürmeye çalışıyorum. Kimlik sorunları yaşıyorum. Duygu durumumu ise hiç anlatmıyorum bile. Aynı anda hem ağlıyor hem gülüyor hem çığlık atıyorum. Bazen hüngür hüngür ağlamam gereken bir olayda tek mimiğim bile kıpırdamazken bazen de saçma sapan bir olayda aşırı abartı tepkiler veriyorum. Kendimi tanımaya ve bunları aşmaya çalışıyorum sürekli kendime anlatıyorum, kendimi dinliyorum. Zaten dedim ya yapayalnız kaldım diye artık hep tek başımayım o yüzden kendimle konuşmak için zamanım bol. Ailem var bir tek onlarda anlattığım sinir krizlerime sebep olan kişiler. Ve daha bu başlıkların altındaki onlarca alt başlıkla uğraşıyorum. En azından şimdilik bu anlattıklarımla ilgili bir yol gösterebilirseniz bana çok mutlu edersiniz beni. Çünkü kendi kendime halledemediğim bariz bir şekilde ortada. Şimdiden teşekkür ederim.
Uzmanın Cevabı: Merhaba .
Sorunuz için teşekkür ederim . Gerçeklik algısından uzaklaşmak ve kimlik karmaşası yaşamak ciddiye alınması ve üzerinde çalışılması gereken konular . Gerçekten uzaklaşmak ve gerçeğe yabancılaşmak psikotik bir tablo olduğunu bize söyler fakat sizin için seans alıp değerlendirme yapmak yani sizin belirtilerinize özel değerlendirmek daha doğru ve faydalı olacaktır . Sinir krizleri , öfke patlamaları yaşadığınız 3 kişi yazmışsınız bunu incelemek gerekiyor mutlaka altında bastırılmış bir öfkeniz , kızgınlığınız var ki bilinçaltınızda o durumu şimdi öfke ile dışa vuruyorsunuz . Dediğim gibi size özgü değerlendirme ve öykü alamadan daha fazla bir şey söylemem profesyonelce bir davranış olmaz . Umarım seanslarda görüşebiliriz ve size yardımcı olmayı çok isterim .. Sağlıcakla kalın .
Merhabalar, kendimle ilgili çözümleyemediğim birçok problemim var. İlk olarak ciddi öfke sorunlarım var. Aslında gayet sakin ve anlayışlı yapıdayımdır ama bu hayatımdaki belirli üç kişide aynı kalmıyor. Kendimi kaybediyor ve ne yaptığımı dahi hatırlamıyorum. Bazen kendime bazense çevremdeki eşyalara zarar veriyorum. Sinir krizleri geçiriyorum ve bunlar en az yarım saat aralıksız devam ediyor nefes alamıyor gibi oluyorum, gözlerimden yaşlar akıyor ama ses tellerim kopmuş gibi sesim çıkmıyor, saçlarımı çekiştiriyor bazense kendimi ve çevremdeki eşyaları yumrukluyorum. Ki bu artık her hafta yaşadığım bir olay haline geldi. Başka bir sorunum ise elimde olmadan insanlara yalan söylüyorum ki asıl sorun şurada başlıyorlar ki ben bile yalan söylediğimi anlayamıyorum. Şu an gerçek benim yanımda tamamen farklı görünüş ve farklı isimdeki birini daha yaşatıyorum içimde. Yaklaşık 1,5 yıldır yalan dünyasındayım. Ve bu beni gerçeklikten koparıyor. Bunun bilincindeyim ve kendimi bundan kurtarmaya çalışsamda olmuyor. Yapayalnız kaldım. Çevremdeki herkesi bıraktım böylece yalan söyleyecek biri olmayacaktı. İnsanlar gitti ama yalan dünyam kaldı. Ben hâla aynı anda iki kişi gibi davranıyorum. Engel olamıyorum. Çoğu zaman farketmiyorum bile kendimi bir anda bambaşka birinin rolüne girmiş halde buluyorum. Ve hemen kendime Tokat atıp gerçekliğe geri döndürmeye çalışıyorum. Kimlik sorunları yaşıyorum. Duygu durumumu ise hiç anlatmıyorum bile. Aynı anda hem ağlıyor hem gülüyor hem çığlık atıyorum. Bazen hüngür hüngür ağlamam gereken bir olayda tek mimiğim bile kıpırdamazken bazen de saçma sapan bir olayda aşırı abartı tepkiler veriyorum. Kendimi tanımaya ve bunları aşmaya çalışıyorum sürekli kendime anlatıyorum, kendimi dinliyorum. Zaten dedim ya yapayalnız kaldım diye artık hep tek başımayım o yüzden kendimle konuşmak için zamanım bol. Ailem var bir tek onlarda anlattığım sinir krizlerime sebep olan kişiler. Ve daha bu başlıkların altındaki onlarca alt başlıkla uğraşıyorum. En azından şimdilik bu anlattıklarımla ilgili bir yol gösterebilirseniz bana çok mutlu edersiniz beni. Çünkü kendi kendime halledemediğim bariz bir şekilde ortada. Şimdiden teşekkür ederim.
Uzmanın Cevabı: Merhaba, ilk olarak ciddi bir öfke probleminizin olduğunu vurgulamışsınız. Öfkelendiğinizde o ortamdan uzaklaşmak,nefes egzersizleri yapmak, düşüncelerinizi yeniden yapılandırmak ve sakinleştikten sonra iletişime geçmek daha sağlıklı olacaktır. Duygudurumuyla ilgili problemler sıklıkla başka rahatsızlıklarla birlikte görülür. Kimlik sorunları yaşadığınızdan ve elinizde olmadan yalan söylediğinizden bahsetmişsiniz. İçinde bulunduğunuz durumun sizi ne kadar çok zorlayabileceğini tahmin edebiliyorum ama sizi daha ayrıntılı bir şekilde dinleyip,yardımcı olmak isterim. İsterseniz bu süreci birlikte yürütebiliriz.
Benim kaygı bozukluğu ve panik atağım var, gün içinde de hep nefesimi kontrol ediyorum bazen fazla nefes alıyorum. Uykuya dalarken ise iyi güzel nefes alıp veriyorum ama tam dalarken nefessizlik gibi bir his oluyor ve uyanıyorum. Acile gittiğimde oksijenim vs yüksekti ciğerlerin temiz dedi ama uyku apnesi mi yoksa psikolojik olabilir mi çok korkuyorum 🥺
Uzmanın Cevabı: Merhaba, öncelikle uyku apnesi olup olmadığında emin olmak adına uzman bir hekime bu konuda test yaptırabilirsiniz. Fiziksel muayenenin ardında bir problem olmazsa bu sıkıntınız psikolojik nedenlerden ötürü oluşuyor diye ifade edebiliriz. Eğer psikolojik sebeplerden ötürü nefessizlik gibi bir probleminiz oluşuyorsa bu problemi de terapi ile çözebiliriz. Bu tür bir problem uykunuzu ciddi şekilde etkiler ve bu durumda gün içinde fiziksel ve psikolojik olarak ciddi problem oluşturur. İlk etapta uzman bir hekime bu konuda muayene olmanızı öneriyorum. Dediğim gibi fiziksel bir sıkıntı yoksa yaşadığınız problem için bir terapi sürecine başlamanız gerekir. Böyle bir durumda sizin içinde uygun olursa randevu aldığınız zaman terapi sürecine başlayabiliriz. Sağlıklı günler dilerim.
Trikinolomani saç yolma hastalığım ve aksiyetem var uzun yıllardır tedavi olmama rağmen iyileşemiyorum lütfen bana umut olun
Uzmanın Cevabı: Merhabalar Cemile hanım.
Trikinolomani ve Anksiyetenin bir çok sebebi olabilir, birbirleri ile bağlantılı olarak dışavurumlarda gerçekleşebilmektedir. Fakat genel olarak bu problemler depresyon, kaygı gibi durumlardan doğabilmektedir. Probleminizin alt incelemesi yapıldığı taktirde ve sizin istek ve arzunuz doğrultusunda çözüm üretebileceğimizi düşünmekteyim. Fakat önceliğimiz problemi anlamlandırmak ve bundan ötürü sizden detay almam gereklidir, kesin olarak bir şey söylemek şuan mümkün değildir.
İsterseniz müsait bir zaman dilimi içerisinde seans alabilir ve dahilinde danışmanlığa başlayabiliriz.
Sağlıklı günler dilerim.
Merhaba , iyi günler . Ben Esra . 18 yaşındayım. Şimdiye kadar çok zor şeyler yaşadım . Kısaca şöyle söyleyebilirim sanırım : Lösemi , aile içi fiziksel ve duygusal şiddet , okb ve anksiyete bozukluğu olduğundan şüphelendiğim bir takım psikolojik rahatsızlıklar - psikoloğa gitmeme ailem izin vermemişti . O dönem çocuktum . Neyim olduğunu bilmiyordum . Ama şimdi detaylı araştırmalarıma bağlı olarak tahmin edebiliyorum . - cinsel istismar , uyku bozuklukları , maddi zorluklar (...) ve şimdiyse bipolar olduğumdan şüpheleniyorum . Bu soruyu son 2 aydır kendime ciddi olarak soruyorum çünkü bipolar tedavisi görmekte olan eski bir arkadaşım telefonda ona yaşadıgım ve rahatsız olduğum şeylerden uzun uzadıya bahsettiğimde benim de kendisi gibi çok yüksek olasılıkla bipolar olabileceğimi ve geciktirmeden psikoloğa görünmem gerektigini söyledi . Ki ben daha önceden , 2 yıl öncesinde de bundan şüpheleniyordum . Bu rahatsızlığa dair çok az bilgim varken acaba , diyordum ama şimdi ya gerçekten diyorum çünkü hissedebiliyorum sanırım . Ama tam olarak emin değilim . İşte konuyu bağlayacağım yer tam olarak burası .. Ben hicbir şeyden emin değilim . Ağlarken bile acaba ya aslında mutluysam diye düşünüyorum . Bir tanıdığım vefat ediyor mesela ağlıyorum ben de herkes gibi . Ama içimden bir ses ya aslında rol yapıyorsan diyor . Bir şeye gülüyorum ama aslında gerçekten mutlu olduğumdan mı gülüyorum emin değilim . Bir arkadaşım başarısız oluyor ve onu teselli ediyorum ama onun için gerçekten üzülüyor muyum emin değilim . İçten içe seviniyorsam ? Bilmiyorum . En yakın arkadaşımı bazen kendimden çok seviyorum ama bazense nedensizce ona karşı öfkeleniyorum ve arkadaşlığımızı bitirmek istiyorum . Artık sevmiyor gibi hissediyorum . Belki de kötü biriyimdir . Durup dururken sinirlenmelerim de ondandır ? İnsanın benim kadar çabuk ve saçma bir sebep yüzünden çok öfkelenmesi , kalp kırması normal midir ? Ve sonra saçma sapan şeyler yüzünden gizlice ağlamaya başlaması ... Bazen kendimi ölümü düşünürken , ölmek isterken buluyorum . Ama bazense hiç ölmek istemiyorum . Bazen dünyanın en zeki insanıyım ve hatta nobel bile alabilirim günün birinde ama bazense aptalın önde gideniyim ... Kendimi çok sık suçluyorum geçmişim yüzünden . Nefret ediyorum çoğu zaman kendimden . Aynaya bakasım gelmiyor . Ama bazen ... Bazense kainat güzeliymişim gibi hissediyorum . Yürüyüşüm bile değişiyor . Zaman zaman cinselliğe karşı ,durdurulamaz bir istek duyuyorum ve kendimi kişiliğimle ve değerlerimle hiç uyuşmayan bir takım şeylerin içinde buluyorum . Normalde asla yapmayacağım şeyleri yapabiliyorum . Her defasında pişman olup kendimden utansam da 2-3 haftada bir tekarlıyor bu . Özellikle de depresif olduğum zamanlarda. beni istemsizce ele geçiriyor . Bazen çok ve kontrolsüz para harcıyorum . Hatırlıyorum bir gün yolda rastladığım tanımadığım birkaç kişi için sırf benden kendileri için bir şey almamı istediler diye onları markete götürüp azımsanamayacak tutarda market alışverişi yapmıştım . Açaçlarının farklı olabileceğini hiç düşünmemiştim bile . O gün çok enerjiktim . Çok mutluydum . Ama mutlu olmam için aslında pek de bir sebep yoktu ... Bazen İnsan içine bile çıkmak istemiyorum . Bazen insanlarla sürekli iç içe olmak , onlarla sohbet edip onları espirlerimle eğlendirmek istiyorum . Birden kontrolüm dışında çok hızlı konuşmaya başlıyorum ve sürekli gülüyorum . Fakat bazense kendimi tüm insanlardan soyutlama isteği kaplıyor bedenimi . Ve dünyaya hiç gelmemiş olmak nasıl olurdu diye düşünüyorum . Keşke çocukken kanser olduğumda ölseydim diyorum . Mükemmelliyetçi bir insanımdır . Hata yapmayı kaldıramıyorum . Çok sevdiğim bir derste soruyu yanlış cevapladığım için tırnaklarımı izleri geçene kadar avuç içime gömmüşlüğüm var . Sözüm kesildiğinde çok sinirleniyorum . Birisi rahatsız olduğum bir hareketi yaptığında ya da rahatsız olduğum bir ses çıkardığında neredeyse öfke krizine giriyor , bağırıp çağırıyor bazense şiddete eğilimli oluyorum . Kimi zaman insanları durduk yere tersliyorum . İstemeden de olsa kalplerini kırıyorum . Çok sevilen bir insan olduğum söylenemez ... .Ve biliyor musunuz , kendime sus demekten yoruldum . Öyle sebepsizce sesli bir şekilde sus diyorum kendime sık sık . Geçmişe dair bir takım üzücü ve utanç verici anlar geliyor aklıma ve ben suus suus diye sesli bir şekilde tekrarlıyorum kendi kendime . Sanki düşüncelerimi susturabilecekmişim gibi ... Bazen farkında olmadan hayatımı tehlikeye atabilecek şekilde davranabiliyorum . Geçen gün kardeşim kolumdan tutup çekmese otobüsün altında kalacaktım mesela . Otobüsün geldiğini gördüm ama umursamadım . Onun durmasını bekleyip kendi kendime inatlaştım . Aniden öne atılıp karşıya geçmeye çalıştım . Ve sonra şoför ile tartıştım . Normalde yabancılarla konuşurken çekinirim ama o gün neredeyse büyük bir kavga çıkaracaktım . Ev içinde de durum böyle . Küçük olaylardan tartışma çıkarıyorum sık sık . Kardeşlerime bazen çok iyi bazense çok kötü davranıyorum farkında olmadan . Babam benim enerji dolu , pozitif , neşeli ve konuşkan olduğumu dolayısıyla bir rahatsızığımın olamayacağını düşünüyor . Oysa diğer yanımı hiç görmüyorlar . Kaç göre ölmek istedim kaç kere kapüşonumu kafama geçirip bana ölümü hatırlatan şarkılar dinleyerek ağladım haberi yok . Geçmişimden de haberi yok . Anlatamam , anlatmam ona bunları . Ama ben artık bu kapandan çıkmak istiyorum . Dün konuştum babamla ve psikoloğa gitmek istediğimi söyledim . İzin verdi . Fakat randevu almadım çünkü bir şeyimin olmadığını belki de numara yapıp kendimi kandırıyor olduğumu düşündüm . Şimdiyse yeniden , yardıma ihtiyacım olduğunu düşünüyorum . Siz ne düşünüyorsunuz bu konuda ? Yazdıklarım ne düşündürüyor size ? Ne yapmalıyım ? Sizce gerçekten bipolar bozukluğa sahip olma ihtimalim var mı ? Ve eğer öyleyse ve ben tedaviyi geciktirirsem ne olur ?
Uzmanın Cevabı: Merhaba öncelikle sorunuz için teşekkür ederim . Bipolar olduğunuzu internetten araştırma yaparak bilemezsiniz bunların tanısını sadece psikiyatrist doktorlar koyabilir . Psikoloğa öncesinden gidip konuşmanız gerekiyor altında başka fırınlar da olabilir detaylı bir öykü alımı gerekiyor çünkü böyle durumlarda . Eğer psikolog ihtiyaç görürse sizi psikiyatriste yönlendirir ve genelde hem seans hemde ilaç tedavisi ile süreci yönetiyoruz . Bipolar olup olmadığınızı bu satırlar ile karar veremem bu doğru olmaz ve profesyonel de olmaz . Seans almanızda Fayda olduğunu ve ihmal etmemeniz gerektiğini söyleyebilirim sadece bu anlattıklarınızdan teşekkür ediyorum .
Merhaba . İyi günler . Ben 18 yaşında ama kendini 70 yaşında gibi hisseden bir gencim . Geçmişte çok zor şeyler yaşadım ve aslında o şeyleri aştığımı düşünmüştüm ama aşamamışım . Geçmişim sürekli karşıma çıkıyor . Kendimden nefret etmeme , ölmek istememe ve hiç durmadan ağlamak istememe neden olduğu gibi başka türlü rahatsızlıklara da neden olabilmiş olduğunu düşünüyorum . Berbat bir çocukluk geçirdim . Hiç çocuk olamadım . Hep korktum , utandım , sinirlendim ve hiç doğmamış olmayı diledim . Sık sık hala da diliyorum . Bipolar belirtileri gösteriyorum . Üstüne bipolar tedavisi gören bir arkadaşımın telefonda ona kendimle alakalı rahatsız olduğum şeylerden uzunca bahsetmemin ardından aynı şeyleri kendisinin de yaşadığını , geciktirmeden psikoloğa gitmem gerektiğini söylemesi aklımda birçok soru işareti oluşturdu . Psikiyatriste gidip muayne olmak isterim , isterdim . Ama ailem buna asla izin vermez . Çünkü neler yaşadığımdan habersizler . Bazen intihar etmek istediğimi dahi bilmiyorlar . O yüzden ben de çareyi online terapilerde aramaya başladım . Onlara haber vermeden kendi imkanlarımla terapi alabilirim belki . Fakat merak ediyorum tam olarak ne yapmam gerekiyor bipolar olup olmadığımı anlamam için ? Belirtileri gösteriyor olmamın , internetteki testlerin sonucunun yahut bipolar rahatsızlığına sahip arkadaşımın benim adıma konuşmasının tam olarak gerçeği yansıtmayacağını biliyorum . Peki bunu nasıl anlayabilirim ? Sanırım çok sayıda sorudan oluşan bir test yapılıyor . Bunun için illa ki bir piskiyatriste mi gitmeliyim yoksa birkaç seans ile de bu anlaşılabilir mi ?
Uzmanın Cevabı: Merhaba Esra Hanım, yazdıklarınıza istinaden daha hızlı çözüm almak adına önce psikiyatrist daha sonrasında da terapi destekli tedavi görmeniz daha olumlu sonuçlanacaktır. Lütfen bu durumu aksatmayınız.
Merhaba , iyi günler . Ben Esra . 18 yaşındayım. Şimdiye kadar çok zor şeyler yaşadım . Kısaca şöyle söyleyebilirim sanırım : Lösemi , aile içi fiziksel ve duygusal şiddet , okb ve anksiyete bozukluğu olduğundan şüphelendiğim bir takım psikolojik rahatsızlıklar - psikoloğa gitmeme ailem izin vermemişti . O dönem çocuktum . Neyim olduğunu bilmiyordum . Ama şimdi detaylı araştırmalarıma bağlı olarak tahmin edebiliyorum . - cinsel istismar , uyku bozuklukları , maddi zorluklar (...) ve şimdiyse bipolar olduğumdan şüpheleniyorum . Öyle ilgi isteme yahut mızmızlanma felan değil bu . Bu soruyu son 2 aydır kendime ciddi olarak soruyorum çünkü bipolar tedavisi görmekte olan eski bir arkadaşım telefonda ona yaşadıgım ve rahatsız olduğum şeylerden uzun uzadıya bahsettiğimde benim de kendisi gibi çok yüksek olasılıkla bipolar olabileceğimi ve geciktirmeden psikoloğa görünmem gerektigini söyledi . Ki ben daha önceden , 2 yıl öncesinde de bundan şüpheleniyordum . Bu rahatsızlığa dair çok az bilgim varken acaba , diyordum ama şimdi ya gerçekten diyorum çünkü hissedebiliyorum sanırım . Ama tam olarak emin değilim . İşte konuyu bağlayacağım yer tam olarak burası .. Ben hicbir şeyden emin değilim . Ağlarken bile acaba ya aslında mutluysam diye düşünüyorum . Bir tanıdığım vefat ediyor mesela ağlıyorum ben de herkes gibi . Ama içimden bir ses ya aslında rol yapıyorsan diyor . Bir şeye gülüyorum ama aslında gerçekten mutlu olduğumdan mı gülüyorum emin değilim . Bir arkadaşım başarısız oluyor ve onu teselli ediyorum ama onun için gerçekten üzülüyor muyum emin değilim . İçten içe seviniyorsam ? Bilmiyorum . Belki de kötü biriyimdir . Durup dururken sinirlenmelerim de ondandır ? İnsanın benim kadar çabuk ve saçma bir sebep yüzünden çok öfkelenmesi , kalp kırması normal midir ? Ve sonra saçma sapan şeyler yüzünden gizlice ağlamaya başlaması ... Bazen kendimi ölümü düşünürken , ölmek isterken buluyorum . Ama bazense hiç ölmek istemiyorum . Bazen dünyanın en zeki insanıyım ve hatta nobel bile alabilirim günün birinde ama bazense aptalın önde gideniyim ... Kendimi çok sık suçluyorum geçmişim yüzünden . Nefret ediyorum çoğu zaman kendimden . Aynaya bakasım gelmiyor . Ama bazen ... Bazense kainat güzeliymişim gibi hissediyorum . Yürüyüşüm bile değişiyor . Zaman zaman cinselliğe karşı durdurulamaz bir istek duyuyorum ve kendimi kişiliğimle ve değerlerimle hiç uyuşmayan müstehcen şeylere bakarken buluyorum . Sonra çok pişman olup kendimden nefret ediyorum . Ama sonra bunu tekrar yaparken buluyorum kendimi . 2-3 haftada bir tekarlıyor bu . Özellikle de depresif olduğum zamanlarda. beni istemsizce ele geçiriyor . Bir süre sonraysa tamamen gidiyor bu düşkünlük ve neden böyle bir şey yaptığıma anlam veremiyorum . Bazen çok ve kontrolsüz para harcıyorum . Hatırlıyorum bir gün yolda rastladığım bir dilenciye 32 TL'Lik market alışverişi yapmıştım . O gün çok enerjiktim . Çok mutluydum . Ama mutlu olmam için aslında pek de bir sebep yoktu ... Bazen ise hiç para harcayasım gelmiyor . İnsan içine bile çıkmak istemiyorum . Bazen insanlarla sürekli iç içe olmak , onlarla sohbet edip onları espirlerimle eğlendirmek istiyorum . Birden kontrolüm dışında çok hızlı konuşmaya başlıyorum ve sürekli gülüyorum . Fakat bazense kendimi tüm insanlardan soyutlama isteği kaplıyor bedenimi . Ve dünyaya hiç gelmemiş olmak nasıl olurdu diye düşünüyorum . Keşke çocukken kanser olduğumda ölseydim diyorum . Mükemmelliyetçi bir insanımdır . Hata yapmayı kaldıramıyorum . Çok sevdiğim bir derste soruyu yanlış cevapladığım için tırnaklarımı izleri geçene kadar avuç içime gömmüşlüğüm var . Sözüm kesildiğinde çok sinirleniyorum . Birisi rahatsız olduğum bir hareketi yaptığında neredeyse öfke krizine giriyor , bağırıp çağırıyor bazense şiddete eğilimli oluyorum . Kimi zaman insanları durduk yere tersliyorum . İstemeden de olsa kalplerini kırıyorum . Çok sevilen bir insan olduğum söylenemez ... Geçen gün anneme seslendim ve uzaktan cevap verdiğini duydum . Sesin geldiği yöne doğru gittim ama orada yoktu . Sonra kendi kendime bir soru sordum ve annemden yine bir cevap geldi ama kendisi ortalıkta yoktu . Sonradan fark ettim ki annem evde bile değilmiş . Dış kapının önündeymiş ve bana hiç seslenmemiş bile ... Geçen gün sinemadayken filmin bir sahnesinde oyuncunun gözünün bembeyaz olduğunu gördüm bir-iki saniyeliğine . Ama benden başka kimse fark etmemiş , görmemiş .Ve biliyor musunuz , kendime sus demekten yoruldum . Öyle sebepsizce sesli bir şekilde sus diyorum kendime sık sık . Geçmişe dair bir takım üzücü ve utanç verici anlar geliyor aklıma ve ben suus suus diye sesli bir şekilde tekrarlıyorum kendi kendime . Sanki düşüncelerimi susturabilecekmişim gibi ... Siz ne düşünüyorsunuz bu konuda ? Yazdıklarım ne düşündürüyor size ? Ne yapmalıyım ?
Uzmanın Cevabı: Neden sorduğunuz sağlıksal bir meselenin "ilgi isteme ve mızmızlanma" olduğunu düşüneceğimi düşündünüz sorusunun hayatınızdaki yeri üzerine düşünmeye davet ediyorum öncelikle.
Yaşadığınız durumun, yaşadığınız kriz ve travmatik durumlara karşı bir anlamlandırma çabası olabileceğini söyleyebilirim en fazla. Daha fazlasını söylemek hem size haksızlık hem de cüretkarlık olur.
Bipolar veya diğerleri salt benzer belirtiler diye tanı olarak profesyonel bir gözlem olmadan söylenmesi zor şeylerdir. Sadece ne yaşadığınız değil ne kadar zamandır ve hangi koşullar altında yaşadığınız önem taşır. Bipoların türleri, özellikle aynı kategorideki siklotimi, sınırdurum kişilik tipi ve kişilik bozukluğu ile çok benzerlik gösterir. Bu yüzden ilk paragraftaki soru üzerine düşünmeniz, yapmanız konusundaki tek önerim olur.
Merhaba , iyi günler . Ben Esra . 18 yaşındayım. Şimdiye kadar çok zor şeyler yaşadım . Kısaca şöyle söyleyebilirim sanırım : Lösemi , aile içi fiziksel ve duygusal şiddet , okb ve anksiyete bozukluğu olduğundan şüphelendiğim bir takım psikolojik rahatsızlıklar - psikoloğa gitmeme ailem izin vermemişti . O dönem çocuktum . Neyim olduğunu bilmiyordum . Ama şimdi detaylı araştırmalarıma bağlı olarak tahmin edebiliyorum . - cinsel istismar , uyku bozuklukları , maddi zorluklar (...) ve şimdiyse bipolar olduğumdan şüpheleniyorum . Öyle ilgi isteme yahut mızmızlanma felan değil bu . Bu soruyu son 2 aydır kendime ciddi olarak soruyorum çünkü bipolar tedavisi görmekte olan eski bir arkadaşım telefonda ona yaşadıgım ve rahatsız olduğum şeylerden uzun uzadıya bahsettiğimde benim de kendisi gibi çok yüksek olasılıkla bipolar olabileceğimi ve geciktirmeden psikoloğa görünmem gerektigini söyledi . Ki ben daha önceden , 2 yıl öncesinde de bundan şüpheleniyordum . Bu rahatsızlığa dair çok az bilgim varken acaba , diyordum ama şimdi ya gerçekten diyorum çünkü hissedebiliyorum sanırım . Ama tam olarak emin değilim . İşte konuyu bağlayacağım yer tam olarak burası .. Ben hicbir şeyden emin değilim . Ağlarken bile acaba ya aslında mutluysam diye düşünüyorum . Bir tanıdığım vefat ediyor mesela ağlıyorum ben de herkes gibi . Ama içimden bir ses ya aslında rol yapıyorsan diyor . Bir şeye gülüyorum ama aslında gerçekten mutlu olduğumdan mı gülüyorum emin değilim . Bir arkadaşım başarısız oluyor ve onu teselli ediyorum ama onun için gerçekten üzülüyor muyum emin değilim . İçten içe seviniyorsam ? Bilmiyorum . Belki de kötü biriyimdir . Durup dururken sinirlenmelerim de ondandır ? İnsanın benim kadar çabuk ve saçma bir sebep yüzünden çok öfkelenmesi , kalp kırması normal midir ? Ve sonra saçma sapan şeyler yüzünden gizlice ağlamaya başlaması ... Bazen kendimi ölümü düşünürken , ölmek isterken buluyorum . Ama bazense hiç ölmek istemiyorum . Bazen dünyanın en zeki insanıyım ve hatta nobel bile alabilirim günün birinde ama bazense aptalın önde gideniyim ... Kendimi çok sık suçluyorum geçmişim yüzünden . Nefret ediyorum çoğu zaman kendimden . Aynaya bakasım gelmiyor . Ama bazen ... Bazense kainat güzeliymişim gibi hissediyorum . Yürüyüşüm bile değişiyor . Zaman zaman cinselliğe karşı durdurulamaz bir istek duyuyorum ve kendimi kişiliğimle ve değerlerimle hiç uyuşmayan müstehcen şeylere bakarken buluyorum . Sonra çok pişman olup kendimden nefret ediyorum . Ama sonra bunu tekrar yaparken buluyorum kendimi . 2-3 haftada bir tekarlıyor bu . Özellikle de depresif olduğum zamanlarda. beni istemsizce ele geçiriyor . Bir süre sonraysa tamamen gidiyor bu düşkünlük ve neden böyle bir şey yaptığıma anlam veremiyorum . Bazen çok ve kontrolsüz para harcıyorum . Hatırlıyorum bir gün yolda rastladığım bir dilenciye 32 TL'Lik market alışverişi yapmıştım . O gün çok enerjiktim . Çok mutluydum . Ama mutlu olmam için aslında pek de bir sebep yoktu ... Bazen ise hiç para harcayasım gelmiyor . İnsan içine bile çıkmak istemiyorum . Bazen insanlarla sürekli iç içe olmak , onlarla sohbet edip onları espirlerimle eğlendirmek istiyorum . Birden kontrolüm dışında çok hızlı konuşmaya başlıyorum ve sürekli gülüyorum . Fakat bazense kendimi tüm insanlardan soyutlama isteği kaplıyor bedenimi . Ve dünyaya hiç gelmemiş olmak nasıl olurdu diye düşünüyorum . Keşke çocukken kanser olduğumda ölseydim diyorum . Mükemmelliyetçi bir insanımdır . Hata yapmayı kaldıramıyorum . Çok sevdiğim bir derste soruyu yanlış cevapladığım için tırnaklarımı izleri geçene kadar avuç içime gömmüşlüğüm var . Sözüm kesildiğinde çok sinirleniyorum . Birisi rahatsız olduğum bir hareketi yaptığında neredeyse öfke krizine giriyor , bağırıp çağırıyor bazense şiddete eğilimli oluyorum . Kimi zaman insanları durduk yere tersliyorum . İstemeden de olsa kalplerini kırıyorum . Çok sevilen bir insan olduğum söylenemez ... Geçen gün anneme seslendim ve uzaktan cevap verdiğini duydum . Sesin geldiği yöne doğru gittim ama orada yoktu . Sonra kendi kendime bir soru sordum ve annemden yine bir cevap geldi ama kendisi ortalıkta yoktu . Sonradan fark ettim ki annem evde bile değilmiş . Dış kapının önündeymiş ve bana hiç seslenmemiş bile ... Geçen gün sinemadayken filmin bir sahnesinde oyuncunun gözünün bembeyaz olduğunu gördüm bir-iki saniyeliğine . Ama benden başka kimse fark etmemiş , görmemiş .Ve biliyor musunuz , kendime sus demekten yoruldum . Öyle sebepsizce sesli bir şekilde sus diyorum kendime sık sık . Geçmişe dair bir takım üzücü ve utanç verici anlar geliyor aklıma ve ben suus suus diye sesli bir şekilde tekrarlıyorum kendi kendime . Sanki düşüncelerimi susturabilecekmişim gibi ... Siz ne düşünüyorsunuz bu konuda ? Yazdıklarım ne düşündürüyor size ? Ne yapmalıyım ?
Uzmanın Cevabı: Merhabalar, çocukluk döneminde zorlu süreçler yaşamışsınız hatta anladığım kadarıyla o dönemlerde başlayan, kendinizde gözlemlediğiniz bazı psikolojik durumlar olmuş. Anlattığınız şeyler içinde birçok durum ve süreç barındırıyor. Yazdıklarınızı , sizi daha iyi anlayabilmek adına defalarca okudum fakat ne yazık ki sadece bu paragrafa bakarak size net bir şey söylemem doğru ve sizin için etkili olmaz. Fakat yaşadıklarınızın sizin için ne kadar zorlu ve içinden çıkılmaz bir durum olduğunu anlayabiliyorum. Bu zorlu süreci çözüme kavuşturmak adına ilk önceliğiniz bir uzman ile görüşmek olmalı. Şuanda sizi en çok yoran şey kendinizi anlayamamak olmuş. Kendinizi anlayarak, yaşadığınız şeylerin ne olduğunu psikoloğunuz ile birlikte belirleyerek sonrasında da uygun psikoterapi sürecine başlayarak , çocukluğunuzda görülmeye başlayan belirli problemlerin sizde kronikleşmesinin önüne geçilebilir. Özellikle zaman zaman ölüm düşüncenizin olması beni çok etkiledi. Anlattıklarınıza bakıldığında tek bir tanı dışında da süreçler olduğu düşünülebilir. Henüz 18 yaşındasınız hissettiğiniz bu karmaşayı ileriki yaşlarınıza taşımayın. Lütfen en kısa zamanda bir psikolog veya psikiyatrist ile görüşün.
Merhaba , iyi günler . Ben Esra . 18 yaşındayım. Şimdiye kadar çok zor şeyler yaşadım . Kısaca şöyle söyleyebilirim sanırım : Lösemi , aile içi fiziksel ve duygusal şiddet , okb ve anksiyete bozukluğu olduğundan şüphelendiğim bir takım psikolojik rahatsızlıklar - psikoloğa gitmeme ailem izin vermemişti . O dönem çocuktum . Neyim olduğunu bilmiyordum . Ama şimdi tahmin edebiliyorum . - cinsel istismar , uyku bozuklukları , maddi zorluklar (...) ve şimdiyse bipolar olduğumdan şüpheleniyorum . Öyle ilgi isteme yahut mızmızlanma felan değil bu . Bu soruyu son 2 aydır kendime ciddi olarak soruyorum çünkü bipolar tedavisi görmekte olan eski bir arkadaşım telefonda ona yaşadıgım ve rahatsız olduğum şeylerden uzun uzadıya bahsettiğimde benim de kendisi gibi çok yüksek olasılıkla bipolar olabileceğimi ve geciktirmeden psikoloğa görünmem gerektigini söyledi . Ki ben daha önceden , 2 yıl öncesinde de bundan şüpheleniyordum . Bu rahatsızlığa dair çok az bilgim varken acaba , diyordum ama şimdi ya gerçekten diyorum çünkü hissedebiliyorum sanırım . Ama tam olarak emin değilim . İşte konuyu bağlayacağım yer tam olarak burası .. Ben hicbir şeyden emin değilim . Ağlarken bile acaba ya aslında mutluysam diye düşünüyorum . Bir tanıdığım vefat ediyor mesela ağlıyorum ben de herkes gibi . Ama içimden bir ses ya aslında rol yapıyorsan diyor . Belki de kötü biriyimdir . Durup dururken sinirlenmelerim de ondandır ? İnsanın benim kadar çabuk ve saçma bir sebep yüzünden bu kadar öfkelenmesi normal midir ? Ve sonra saçma sapan şeyler yüzünden gizlice ağlamaya başlaması ... Bazen kendimi ölümü düşünürken , ölmek isterken buluyorum . Ama bazense hiç ölmek istemiyorum . Bazen dünyanın en zeki insanıyım ve hatta nobel bile alabilirim günün birinde ama bazense aptalın önde gideniyim ... Kendimi çok sık suçluyorum geçmişim yüzünden . Nefret ediyorum çoğu zaman kendimden . Aynaya bakasım gelmiyor . Ama bazen ... Bazense kainat güzeliymişim gibi hissediyorum . Yürüyüşüm bile değişiyor . Ve son olarak , geçen gün bir ses halüsinasyonu duydum sanırım . Evin içinde anneme seslendim ve annemden cevap geldi . Annem yatak odasında sanıp oraya gittim ama orada yoktu . O esnada kapı çaldı ve ben kendi kendime gelenin kim olduğunu sorguladım sesli bir şekilde . Annem , baban , dedi . Kapıyı açtım . Ve annem karşımdaydı . Gezmeye gitmek için dışarı çıkmıştı ve evde unuttuğu bir seyi almak için kapıyı çalmıştı . Yani benimle konusan annem değildi . Çünkü bu imkansız . Ama o ses anneme aitti . Ya gerçekten halüsinasyon görmeye başlıyorsam ? Bu aksam sinemaya gittik . Ve ben filmin bir sahnesinde oyunculardan birinin gözlerinin bembeyaz olduğunu gördüm kısa bir süreliğine . Ama bunu benden başka kimse fark etmemiş , sordum . Kimse görmemiş ... Ve biliyor musunuz , kendime sus demekten yoruldum . Öyle sebepsizce sesli bir şekilde sus diyorum kendime sık sık . Geçmişe dair bir takım üzücü ve utanç verici anlar geliyor aklıma ve ben suus suus diye tekrarlıyorum kendime . Sanki düşüncelerimi susturabilecekmişim gibi ... Siz ne düşünüyorsunuz bu konuda ? Lütfen son derece dürüst olun . Daha anlatamadığım çok şey var . Fakat bu yazdıklarım ne düşündürüyor size ? Ne yapmalıyım ?
Uzmanın Cevabı: Merhaba öncelikle, söylediklerinize buradan detaylı bir cevap vermek malesef mümkün olmaz. Ancak genel çerçevede baktığımda bir psikolojik bozukluğun eşlik ettiği görülüyor. Daha detaylı kısmı ancak psikoterapi ile mümkün olabilir. Bir uzman eşliğinde terapi sürecinde ilerlemenizi öneririm. Dilerseniz benim uygun gün ve saatime de randevu oluşturabilirsiniz, süreci birlikte yürütmekten memnuniyet duyarım. Sağlıklı günler diliyorum.
Merhaba ben sürekli içimde bir huzursuzluk gerginlik ve sürekli tedirginlik içersindeyim çoğu zaman ufacık şeylere sinirlenip öfkeleniyorum veya ağlamaya başlıyorum ben annemden ciddi bir biçimde şiddet gördüm ve daha yeni hayatımda önem gösterdiğim iki kişiyi kaybettim ve hayatım boyunca değer verdiğim kişiler tarafından aldatıldım. İki kişi öldükten sonra ölmek isteme durumu sürekli bir yaşamak istememe durumu yaşıyorum kendi kendime kaldığımda sürekli bunu düşünüp duruyorum. Ve geceleri uyurken huzursuzluk hissediyorum kendimi rahatlatmaya çalışıyorum fakat bu his hiçbir şekilde gitmiyor. İnsanın içinde kötü bir his olur ya o hissin çok yoğun hali. Bu histen dolayı sürekli çarpıntılarım oluyor kardiyoloji uzmanı kalbimde hiçbir sıkıntının olmadığını neye bağlı olduğunu bilmediği şekilde kalp ritminin hızlandığını söyledi bu durum psikolojik olabilir dedi. Size danışmak istedim beni lütfen bilgilendirir misiniz? Bu durumun ne olduğunu bilmiyorum ama bir uzman tarafından bir değerlendirilmek istiyorum. Bana sıkıntımı ufak da olsa anlatırsanız size gelip terapi görmek isterim. Teşekkürler
Uzmanın Cevabı: merhaba,
sınırlı bilgiler dahilinde yorum ve yönlendirme yapmanın yanlış olabileceği görüşündeyim. yaşamış olduğunuz olumsuz olaylar sizde travmatik bir etki yaratmış olabilir. eğer yaşamınızı sonlandırmaya yönelik düşüncelerle savaşıyorsanız bir an önce bir psikiyatri polikliniğine başvurmanızı öneririm. insanlar olumsuz yaşantılar deneyimlediklerinde bu gibi zorlu süreçlere girebilirler, terapi süreci bu süreci çözümlemeye destek olabilir. bir ruh sağlığı uzmanından destek almanın faydalı olacağını düşünüyorum.
sevgiler.
