Durgunluk ile başa çıkamıyor
Geçen yıl kasım ayında babam yurtdışına çıktı. Annem ben ve erkek kardeşim yaşıyoruz. Babam daha öncede yurtdışına çıktı fakat şuan yaşım ilerlediği için sorumluluk alıyorum cevredekiler mutlu olsun diye yapmak istemediğim şeyler yapıyorum. Yani kendi hayatım ile ilgili hiçbir şey yapmıyorum sadece onlar yorulmasin gülsünler eksiklik hissetmemeleri icin çabalıyorum. Ne dışarı çıkmak ne biriyle konuşmak istiyorum sadece evde durup ya iş tutayım ya da abartisiz 24saat ve daha fazlası uyumak istiyorum. Ben 24yasindayim ne bir işim ne de kendime ait bir alanım var hem hayatın zorluğu hem de gelecek kaygılarımı düşünmekten yoruldum. Düşüncelerimi kimseyle paylaşmak istemiyorum ne onları yormak ne de çaresiz görünmek istemiyorum ve herkesi kendimden uzaklaştırıyorum . Bisiler anlatmasam bile cevredekiler yüzüme bakıp mutsuz olduğunu söylüyor o an böyle bir duygu içinde olmasam bile. Önceden daha enerjik ve cıvıl cıvıl bir insandım sanırım bunu bildikleri için bu yorumu yapıyorlar. Gün boyu muhteşem yaşayım ama gece oldu mu sabahlara kadar düşünmekten alıkoyamiyorum kendimi. Artık hiçbir şey düşünmeyip hayata karışmak istiyorum ama bunun yolu nerden gidiyor nasıl yapılır bilmiyorum.
Uzmanın Cevabı: Merhaba Çiçek, doktor olmadığım için ne yazık ki tanı koyabilme yetkim yok. Ancak ifade ettiğin durumlar depresif bir duygu durum çağrışımı yapıyor. Kesin bir tanı almak için istersen bir psikiyatri doktoruna danışabilirsin. Çevrendeki insanları üzmek istemediğin için onları mutlu etmek adına hem istemediğin şeyler yapıyor, hem de üzüntünü onlarla paylaşamadığını söylüyorsun ancak anladığım kadarıyla onlar çoktan bu durumun farkında. Sahip olduğumuz çevrenin, bir topluluğa ait olmanın diğer bir özelliği de buradan gelecek olan sosyal destektir. insan da sosyal bir canlı olduğu için her zaman bu desteğe ihtiyacımız bulunuyor. Bu sebeple inanıyorum ki durumunu ve ruh halini çevrendekilerle paylaşırsan onlar da senin hayatını kolaylaştırmak için çabalayacak ve sana destek olmak isteyecektir. Örneğin erkek kardeşin ya da annen de mutsuz bir dönemden geçse bunu bilmeyi ve ona yardım edebilmeyi istemez miydin? Yani sen nasıl onlar mutlu olsun diye kendinden feragat ediyorsan inanıyorum ki onlar da aynı desteği sana göstermek isteyeceklerdir. Ailene karşı sorumlulukların olduğunu düşünüyorsun belki ama senin en büyük sorumluluğun kendine karşı olan sorumluluğun. 20 yıl sonra geçmişe dönüp baktığında bugünleri nasıl hatırlamak istiyorsan o şekilde yaşamaya çalışmalısın. Eğer bu adımları atmakta zorlanıyorsan bir psikologdan destek almanın çokça faydasını göreceğine eminim. Ne yazık ki buradan ancak bu kadar yardımcı olabiliyorum. Umarım en kısa sürede eski cıvıltına kavuşursun. Sevgiler :)
