Merhaba Esma hanım sorum kendimle ilgili, geçmişte yaşadığım olaylarla ilgili. Şuan da 17 yaşındayım bundan 5- 6 yıl önce bir kaç olay yaşamıştım. Evimde tek başıma olduğum bir odada televizyonu açtığımda ani gürültü olmuştu ve korkmuştum arkamı döndüğümde ise sanki bir insan bedeni gibi siyah siluet vardı. anlık bir görüntüydü ve korku ile bağırarak annemin yanına gitmiştim bunun gibi 2 kere daha olay yaşamıştım ve bir tanesini hiç hatırlamıyorum, oda evin kapısını açtığımda karşımda biri duruyordu ve onu gördüğümde çığlık atmışım bunu hiç hatırlamıyorum mesela. ama artık bu olmuyor yani yıllardır bu şekilde bir olay yaşamadım ama mesela yalnız uyuyamıyorum yanımda babaannem olduğunda uyuyabiliyorum. Gece uyumaya tek gidebiliyorum ışıklar açık uyuyabiliyorum babaannemin sonradan yanıma geleceğini bildiğimden rahatım. Bazen de yalnız odada kalmak korkutuyor yani anlayamıyorum odada kimsenin olmadığını biliyorum ama içten içe korkuyorum. Bu ciddi bir sorun olabilir mi?
Aynı zamanda çekingen bir insanım, sınıfta asla konuşamam, konuştuğum zaman çok utanır berbat konuştuğumu düşünürüm. Yeni tanıdığım insanlara doğru düzgün konuşamam hatta gözlerinin içine hiç bakamam bazen de tanıdığım ya da tanımadığım insanlara konuşurken nasıl konuşacağımı seçemem çok utanırım bunu aşmaya çalışsam da olmuyor.
Sizce bunun sebepleri ne olabilir?
Uzmanın Cevabı: Merhaba, bahsetmiş oduğunuz 5-6 yıl önce televizyonu açtığınızda arkanızda beliren siluet gerçek birisi miydi yoksa o an birisi oradaymış gibi mi hissetiniz? Bu konuyu biraz daha açarsanız sevinirim. Yine aynı şekilde evin kapısını açtığınızda karşımda birisi duruyordu demişsiniz bu noktayı da biraz daha aydınlatabilirsiniz. Örneğin beraberinde bir ses de var mıydı ya da görüntüye dair ayrıntılar hatırlıyor musunuz? Geçirdiğiniz yaşantılardan sonra yalnız kalmak, yalnız uyumak size kaygı vermeye başlamış. Sosyal hayatınızda da kimi durumlarda örneğin kendinizi ifade etmek gibi konularda kaygı yaşadığınızı görüyorum. Kaygı her insanın hissettiği günlük hayatın bir parçası olan bir duygudur fakat bazen yaşadığımız kimi olaylar ya da genetik yapımız bizi diğer insanlardan daha kaygılı yapabilir. Yaşadığımız kaygıların aslında yersiz olduğunu bilsek de pek çok konuda kaygılanmaktan kendimizi alamayız bu konuda bir psikolojik yardım almanın sizin için daha yararlı olacağını söyleyebilirim.
Canseli hocam merhaba, benim yaklaşık 4-5 senedir evden cıkarken veya cıktıktan sonra acaba ütü yü fişte mi unuttum ya da cam acık mı diye kontrol etme alışkanlığım var ve bu beni cok yordu. Nasıl bir yol izleyebiliriz?
Uzmanın Cevabı: Merhabalar. Bu tarz obsesyonları bilişsel yöntemle kontrol altına alabiliriz. Uygun tarihe bir randevu oluşturursanız daha detaylı bir şekilde inceleyelim. Sağlıkla kalın.
Araştırdım galiba panik atak var bende ne yapmam lazım
Uzmanın Cevabı: Merhaba, panik bozukluk bir psikolojik bozukluk türüdür ve tedavi edilmesi gerekir. En doğru tedavi yöntemi ilaç kullanımı ve psikoterapinin birlikte yürütüldüğü yöntemdir. Terapi kısmı için dilerseniz benim uygun gün ve saatimden randevu oluşturabilirsiniz, süreci birlikte yürütmekten memnuniyet duyarım. Sağlıklı günler diliyorum.
Merhaba Basak Hanım;
Geceleri validol isimli ilaci icmeden uyuyamiyorum. İlaci biraktigimda sabah 5 -6 gibi uyuyabiliyorum ilacsiz uyumak istiyorum. Ne yapmalıyım
Uzmanın Cevabı: Merhaba, öncelikle sorunuz için teşekkür ederim. Uyku problemi temelinde bir çok nedenden kaynaklı olarak ortaya çıkabilmektedir. ilaç kullanımı bırakmayı uzman ile birlikte terapi desteği alarak bırakmayı denemenizi önerebilirim. Temelde yatan nedenleri konuşmak uyku probleminizi çözmeniz de size yardımcı olacaktır.
Merhaba kendimi bazen iyi hissediyorum bazen kötü hissediyorum kafamda sürekli sorular uçuşuyor uyumakta zorlanıyorum. Dikkatimi toplayamıyorum. Ne yapmam gerektiğine karar vermekte zorlanıyorum. Obsesyon tanısı koyuldu fakat emin olamadığım için sizin de görüşünüzü almak istedim
Uzmanın Cevabı: Merhaba, yazışarak teşhiste bulunmak doğru olmaz. Bir uzman danışanından detaylı anamnez almadan, gereken testleri uygulamadan onunla ilgili bir teşhiste bulunamaz. Eğer size tanı koyan psikiyatrist ya da psikolog ise, sizi ve sorunlarınızı anlamak için yeterli zamanı ayırdı, bazı test ya da ölçekler kullandıysa ona güvenebilirsiniz. Emin değilseniz başka bir uzmana daha başvurabilirsiniz.
Merhaba, ben 22 yaşında üniversite öğrencisiyim. 1 yıl boyunca sürdürdüğüm bir ilişkim vardi. 1 ay oldu ayrılalı. Son 3 4 aydır ondan soğumaya ve uzaklaşmaya başladım. Bazı olaylar yüzünden. Ondan soğuyunca onu sevemedim,uzaklasim ve ayrıldım. 1 yil byunca cok güzel bir iliskimiz vardı, cok anlayışlı, dinleyen ve her zaman yanımda olmak isteyen biriydi. Ama ben fazla ilgiye ve meraka dayanamadım, ondan kacmak istedim 1 ay oldu yasadigimiz günleri özlüyorum ama geri dönüp dönememede cok kararsızım. Benim yanimda olmak istiyor ama ben ne yapacağımı bilmiyorum. Bana cok deger veriyor.Onu üzdüm, kırdım. Bir yanım devam etmek istiyor bir yanım istemiyor. Kendi duygularimdan sevgimden bir emin oluyorum, bir emin olamıyorum. Ne yapacağımı bilemiyorum. Onuda daha fazla bekletmek istemiyorum. Dogru kararlar alip o sekilde ilerlemek istiyorum. Bu zamana kadar iliskilerimde hep sorun oldu. Bu iliskimde de kendimle ilgili cozemedigim.bircok seyi gördüm, farkina vardim. Ama hayatımda onun olmasına karar veremiyorum.Bana bu konuda ne önerirsiniz.
Uzmanın Cevabı: Merhaba, öncelikle içinde bulunduğunuz durumla ilgili duygu ve düşüncelerinizi içtenlikle paylaştığınız için teşekkür ederim.
Romantik ilişkiler bazen göründüğünden fazlası olabilmektedir. İki farklı insanın bir araya gelerek oluşturduğu bir ilişki yeni bir birey gibidir ve ilgili durumlar ilişkisel bağlamda değerlendirilmelidir. Anlattıklarınız içerisinde ilişkisel sorunlara ek olarak bu zamana kadar ilişkilerinizde hep bu şekilde olduğunu belirtmeniz dikkatimi çekti ve böyle bir farkındalığa sahip olmanızın önemli olduğunu düşünüyorum. Bu durum sizinle bireysel çalışmayı gerektirecek bir örüntünün göstergesi de olabilir.
Bu durumda size yapabileceğim en iyi öneri bir uzman desteği ile doğru değerlendirme yapılması ve devamında en uygun müdahalelerle ilerlenmesi olacaktır.
Sağlıklı günler dilerim.
Merhaba, ben 22 yaşında üniversite öğrencisiyim. 1 yıl boyunca sürdürdüğüm bir ilişkim vardi. 1 ay oldu ayrılalı. Son 3 4 aydır ondan soğumaya ve uzaklaşmaya başladım. Bazı olaylar yüzünden. Ondan soğuyunca onu sevemedim,uzaklasim ve ayrıldım. 1 yil byunca cok güzel bir iliskimiz vardı, cok anlayışlı, dinleyen ve her zaman yanımda olmak isteyen biriydi. Ama ben fazla ilgiye ve meraka dayanamadım, ondan kacmak istedim 1 ay oldu yasadigimiz günleri özlüyorum ama geri dönüp dönememede cok kararsızım. Benim yanimda olmak istiyor ama ben ne yapacağımı bilmiyorum. Onu üzdüm, kırdım. Bir yanım devam etmek istiyor bir yanım istemiyor. Kendi duygularimdan sevgimden bir emin oluyorum, bir emin olamıyorum. Ne yapacağımı bilemiyorum. Onuda daha fazla bekletmek istemiyorjm. Bana bu konuda ne önerirsiniz.
Uzmanın Cevabı: Merhaba, öncelikli olarak kendinizi tanımanız, ne isteyip ne istemediğinizi (mesela fazla ilgi ve meraka dayanamadığınızı söylediniz), karakterinizi, sizin için hayatta önemli olan şeylerin neler olduğunu, bir ilişkiden ya da partnerden neler beklediğinizi bilmek, bunları belirlemek yaşadığınız karar verme sürecinde size yardımcı olacaktır.
Kendinize şu 3 soruyu sorun
1. Bu karardan 10 dk sonra nasıl hissedeceğim?
2. Aldığım bu karadan 10 ay sonra nasıl hissedeceğim?
3. Bu kararın neticesinde 10 yıl sonra nasıl hissedeceğim?
İlişkinizle ilgili vereceğiniz kararda bu soruları dürüst bir şekilde yanıtlarsanız size yardımcı olacaktır.
Unutmayın her karar kendi içinde risk taşır. Karar vermek sizin için özgürlükse hata yapma lüksünüz her zaman vardır.
Mutlu günler dilerim.
2 yılı aşkın bir süredir hissettiklerim hakkında görüş almak istiyorum. En başlarda sürekli çok çok üzgün hissediyordum sürekli ağlıyordum. Bu hüzünlü his hiç geçmedi içimden fakat artık ağlayamıyorum. Normalde çok duygusal bir insanımdır, çabucak ağlama potansiyeline sahibimdir. Aşırı uyku problemim var hiçbir şekilde uyuduğum uyku bana yetmiyor, vitamin eksikliklerim vardı onlar için ilaç kullanmayada başlamıştım fakat uykumda herhangi bir değişiklik yaratmadı. Sürekli sanki hiç uyumamışım gibi hissediyorum. Bazen durup duruken sinirli hissediyorum kendimi olmadık şeylere takılıyorum. Kendimi sürekli bir şeyleri yanlış yapmışım ve birilerine karşı suçum varmış gibi hissediyorum yeni gerçekleşmiş bir olay olmasa bile. Çok fazla kendime zarar verme veya intihar etme düşüncesi geçiyor aklımdan. Özellikle bunu yapabileceğim bir ortam veya eşya görünce veya herhangi bir olay yaşadığımda artık katlanamadığımı hissettiğim her anda ölmek mantıklı geliyor. Yüksek yer görünce kendimi atasım geliyor, mutfakta bir şeyler hazırlarken bıçak görünce kendime saplamak istiyorum. Aslına bakılırsa istemiyorum ama bunu ister durumda buluyorum kendimi. Durup duruken olunca bir şekilde kafamdan atmayı başarıyorum ama bir olay üzerine sinirle düşündüğümde o an en iyi yol bu gibi geliyor ve açıkçası kendimden bir gün yaparım diye korkmuyor değilim. Yakın zamanda çevremdeki herkes ile iletişimimi kestim, sevdiğim insanlar olsalar bile. Ne zaman yine konuşmaya başlarım bilmiyorum. Yapmam gereken şeyleri, sorumluluklarımın çoğunu yerine getirmiyorum ve bu beni zaten kötü hissettiğim duygular ile daha da dibe çekiyor. Vicdan azabı çekiyorum bir şeylere karşı. Uzun zamandır bu ruh halinden çıkmak istiyorum ama bir türlü başaramadım daha da kötüleşiyor aksine. Her geçen gün daha da dibe battığımı hissediyorum ve ne yapmam gerektiğini nasıl düzelteceğimi bilmiyorum. Psikoloğa gidebilecek durumum yok şahsen olsaydı çoktan giderdim çünkü kendi başıma halletmeye çalışmak yeterince zor zaten. Ayriyeten insanlar ile konuşmak konusunda da zorluk çeken biriyim, devlet hastanesine gidip pskiyatristin beni psikoloğa yönlendirmesini isteyebileceğimi düşünmüyorum çok geriyor beni bu tarz şeyler. Hastaneye randevu almak bile beni geriyorken bunu düşünemiyorum bile.
Ne yapmalıyım?
Uzmanın Cevabı: Merhaba, anlattığınız şeyler depresyonun güçlü belirleyicilerinden. Suçluluk, yorgunluk, işlerini halledememe, umutsuzluk, içe çekilme. Ve anladığım kadarıyla şiddetli bir seviyede yaşıyorsunuz bu depresyonu. Mutlaka ama mutlaka bir psikiyatr ile görüşmenizi öneririm size. Eğer kendi başınıza bunu yapamayacağınızı düşünüyorsanız bir arkadaşınızdan, eşinizden, anne babanızdan mutlaka desteğini isteyin. Sizinle birlikte gidip eşlik etsin. Asla umutsuzluğa kapılmayın yaşadığınız şeyler iyileştirilebilen durumlar. Doktorunuz gerek görüp ilaç tedavisine başlarsa ek olarak psikologla görüşmelerinize de devam edin çok daha hızlı bir iyileşme sağlarsınız. Kendi hayatınız için yapabileceğiniz en doğru şey kendinize bu desteği sağlamanız yapamayacak durumda iseniz yakınlarınızdan yardım istemeniz.
İkinci görüşmemizi gerçekleştirdik. Beni anladığını çok iyi hissediyorum. Bu durum beni hem mutlu ediyor hem rahatlatıyor. Kendime olan saygımı artırdığımı daha mutlu bir birey olma yolunda ilerlediğimi hissediyorum. Kendisine teşekkürlerimi iletiyorum.
Uzmanın Cevabı: Şu an seans değerlendirme kısmından değil , soru sorma kısmından iletişime geçmekteyiz :) Çok teşekkürler güzel düşünceleriniz için. Sizin böyle hissettiğinizi ve düşündüğünüzü görmek beni de mutlu etti. Sevgilerle.
Merhaba, öncelikle kendimden bahsedeyim ben 23 yaşında bir üniversite öğrencisiyim. Uzun süre boyunca utangaç ve bu utangaçlıktan dolayı da asosyal olarak yaşadım. Etrafımda yakın arkadaşım vardı ama ama o da 2 kişiyle sınırlıydı diğer insanlarla pek iletişim kurmazdım öyle çekinirdim. 17 yaşında sınav stresinin, kendimi tanımaya başlamamın ve yalnız hissetmemin de verdiği tepkiyle bir ilişkiye başladım sonrasında dedemi de kaybederek iyice kendimi yalnız hissettim ama bunun dedemle alakalı olup olmadığından emin değilim tam olarak bu ilişki sağlıklı olmakla alakası bile yoktu kendim olmaktann tamamen farklı bir ilişkiydi. Özsaygımı yitirtecek kadar üstelik. Asla yapmam dediğim şeyler yaptım. O dönemdeki halim ben değildi gibi sanki başka birine aitti yaptığım şeyler yaşadığım şeyler. Kendimi dışardan izliyormuşum gibi hissediyorum artık sanki başka biri vardı o dönemde benim yerimde bu ilişki bir süre devam etti sonrasında bunu yapamayacak hale gelip bir şekilde ilişkiyi bitirmeyi başardım. Sonrasında hemen hızlıca başka bir ilişkiye başladım daha normaldi ama yürütemedikten sonra ayrıldım. Tekrar içimde huzursuzluk hissettiğimde kendimi başka ilk ilişkime benzer bir ilişki içinde buldum. Ve bu döndü başka kişilerle devam etti. En son bir arkadaşımla ilişkiye başlamaya çalıştığımda karşı taraf istemedi ve ben yoğun hayatımda yaşadığım en yoğun çöküşü yaşadım. Normalde beni bu kadar çökerdecek bir olay bile değildi üstelik. Sonrasında elimi ayağımı çekip düz yaşamaya başladım. Bundan önce sadece mutsuz,bir ortamda olan ama neler olduğundan pek haberi olmayan sadece orda bulunan kendi içinde yaşayan biriydim. Bu olayın üstünden birkaç ay sonra bir anda kendimi iyi hissetmeye başladım. Hiç olmadığım kadar iyi üstelik bu 21 yaşımın sonunda yaşanıyordu. 1-1,5 yıl boyunca enerjisi yüksek etrafta koşturan ufak tefek şeyler dışınnda pekte üzülmediğim bri dönemdi. 2 ay önce doğum günümde kötü bir gün geçirdim normalde kendimi toplardım muhtemelen ama üstüne birkaç olumsuzluk daha yaşandı. Ve kendimi sanki tekrar eski karanlığın mutsuzluğun içinde hissetmeye başladım. Modumu yükseltmek için uğraştım aslına bakarsanız ama zaman geçtikçe her şey daha kötü gitmeye başladı. Artık sadece mutsuzum huzursuzum yorgunum ve bunun nedenini bile bilmiyorum. Sadece yorgunum.
Uzmanın Cevabı: Merhaba belirttikleriniz için teşekkürler. Utanmak bizim temel duygularımızdan biridir fakat siz aşırı hissettiğinizden hayatınızı olumsuz yönde etkilemiş. Bu konuda, duygusal ilişkilerinizin neden problemli sürdüğü konusunda ve hissettiğiniz üzüntü konusunda psikolojik destek almanız önemli.
